W dniu 22 sierpnia 2026 roku, w wieku 73 lat, zmarł dr hab. n. med. Andrzej Skrobowski, profesor Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu Badawczego, kardiolog, wieloletni pracownik Wojskowego Instytutu Medycznego, nauczyciel akademicki, naukowiec i wychowawca kolejnych pokoleń lekarzy.
Jego odejście jest wielką stratą dla środowiska medycznego, naukowego i lekarskiego, a szczególnie dla Wojskowego Instytutu Medycznego, z którym związał swoje zawodowe życie.
Andrzej Skrobowski ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie w 1978 roku. Jeszcze w tym samym roku rozpoczął pracę w Szpitalu przy ul. Szaserów, z którym pozostał związany przez kolejne dziesięciolecia, do 2023 roku. W 1985 roku zdał egzamin specjalizacyjny w zakresie chorób wewnętrznych, a następnie medycyny rodzinnej oraz kardiologii. W 1988 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. „Wpływ wybranych warunków atmosferycznych na zmienność ciśnienia tętniczego krwi”, a w1999 roku doktora habilitowanego nauk medycznych przedstawiając rozprawę habilitacyjną pt. „Wpływ wybranych warunków atmosferycznych na częstość występowania zawału serca u żołnierzy zawodowych”.
Kolejne etapy jego kariery zawodowej były nierozerwalnie związane z Kliniką Kardiologii i Chorób Wewnętrznych WIM. Od 1996 roku pracował na stanowisku adiunkta, a następnie obejmował kolejne stanowiska naukowe – docenta, profesora nadzwyczajnego oraz, od 2019 roku, profesora Instytutu. Przez wiele lat łączył pracę kliniczną z działalnością naukową i dydaktyczną, pozostając lekarzem bezpośrednio zaangażowanym w opiekę nad pacjentami.
Od 1994 roku kierował Pracownią Nadciśnienia Tętniczego. W 2008 roku objął kierownictwo Oddziału Kardiologii Nieinwazyjnej i Telemedycyny, natomiast w 2012 roku został kierownikiem Kliniki Kardiologii i Chorób Wewnętrznych. Pod jego kierunkiem rozwijała się działalność kliniczna i naukowa Kliniki, a także badania dotyczące nowoczesnych metod diagnostyki i oceny układu krążenia.
Zainteresowania naukowe Profesora koncentrowały się przede wszystkim wokół problematyki nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca, czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, zaburzeń metabolicznych oraz nowoczesnych, nieinwazyjnych metod oceny układu krążenia. Szczególne miejsce w jego działalności naukowej zajmowała hemodynamika. Wraz ze współpracownikami prowadził badania nad zastosowaniem kardiografii impedancyjnej w ocenie parametrów układu krążenia oraz w doborze i monitorowaniu leczenia hipotensyjnego.
W jego dorobku szczególne znaczenie miało zainteresowanie kardiologią wojskową i zdrowiem układu sercowo-naczyniowego żołnierzy. Tematyka ta była obecna już w jego pracy habilitacyjnej, a następnie znalazła rozwinięcie w kolejnych badaniach prowadzonych w środowisku Wojskowego Instytutu Medycznego.
Był autorem i współautorem ponad 180 publikacji naukowych.
Profesor aktywnie uczestniczył w życiu naukowym i organizacyjnym Wojskowego Instytutu Medycznego. Przewodniczył sesjom naukowym, prowadził wykłady i uczestniczył w kongresach oraz konferencjach naukowych, dzieląc się doświadczeniem i wynikami prowadzonych badań.
Był członkiem Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Medycznego. Jako specjalista w dziedzinie kardiologii był również członkiem Komisji Bioetycznej Wojskowej Izby Lekarskiej, a w maju bieżącego został powołany przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej jako przedstawiciel do Państwowej Komisji Egzaminacyjnej przeprowadzającej egzaminy specjalizacyjne w dziedzinie kardiologii.
Był również członkiem Komitetu Naukowego czasopisma „Pediatria i Medycyna Rodzinna.
W pamięci współpracowników pozostanie jako lekarz oddany swojej pracy i naukowiec przez wiele lat związany z Wojskowym Instytutem Medycznym i jego środowiskiem. Ceniono jego wiedzę, doświadczenie oraz zaangażowanie w wykonywany zawód.
Cześć Jego Pamięci.