Wśród wielu, zwłaszcza nieco starszych lekarzy wojskowych nie znajdzie się nikt, kto nie zetknął się z Profesorem osobiście bądź nie słyszał o Jego działalności. Profesor zapisał się bowiem złotymi czcionkami w dziejach naszej niezapomnianej Wojskowej Akademii Medycznej im gen. Bolesława Szareckiego jako znakomity dydaktyk, naukowiec i wielce ceniony, nie tylko w kraju, specjalista patomorfolog. Był nie tylko przez 28 lat kierownikiem Katedry Patomorfologii WAM, lecz także pełnił w Uczelni funkcje prodziekana i dziekana oraz prorektora d.s. nauki i dydaktyki.
Profesor urodził się 11 grudnia 1932 roku i pochodził ze znanej krakowskiej rodziny lekarskiej. W 1955 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. W 1963 roku został powołany do zawodowej służby wojskowej, służył krótko jako lekarz 6. Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej, a następnie w latach 1965-1970 kierował Pracownią Anatomii Patologicznej 5 Wojskowego Szpitala Rejonowego w Krakowie. W latach 1968-1969 przebywał na stypendium Fundacji im. hr. Jakuba Potockiego w Paryżu pracując w Szpitalu St. Louis pod kierunkiem prof. dr. Ch. Gouygou, gdzie wykonał znaczną część doświadczalną swojej rozprawy habilitacyjnej, która była wraz z dorobkiem naukowym podstawą do nadania Mu w 1969 roku przez Radę Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Krakowie stopnia doktora habilitowanego nauk medycznych.
W styczniu 1970 roku, z chwilą przejęcia od płk. prof. dr hab. Edwarda Waniewskiego kierownictwa Katedrą i Zakładem Anatomii Patologicznej WAM rozpoczęła się w Wojskowej Akademii Medycznej kariera zawodowa, naukowa, organizacyjna i społeczna ówczesnego majora docenta dr hab. Andrzeja Kuliga, profesora nadzwyczajnego (1975 rok) i zwyczajnego (1988). Profesor w latach 1972-1976 był prodziekanem Wydziału Lekarskiego WAM, od 1977 do 1980 jego dziekanem, od 1980 do 1984 prorektorem ds. nauki i szkolenia, w latach1973-1990 członkiem Senatu WAM. W 1997 roku zakończył zawodową służbę wojskową ale nadal kierował Katedrą do 1998 roku, w tym samym roku został kierownikiem Zakładu Patomorfologii Klinicznej Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki. W 1984 roku został wybrany prezesem Polskiego Towarzystwa Patologów, funkcję tę pełnił przez trzy kadencje a następnie został wiceprezesem Towarzystwa. Wyrazem najwyższego uznania środowiska polskich patomorfologów było nadanie Profesorowi godności – tytułu Członka Honorowego Polskiego Towarzystwa Patologów. W latach 1993-1998 Profesor był konsultantem krajowym ds. patomorfologii, a od 1986 do 1996 roku także Naczelnym Specjalistą Wojska Polskiego w dziedzinie patomorfologii. W latach 1984-1990 wchodził w skład Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej. Był także członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego (1997-2000).
Profesor Kulig był również świetnym dydaktykiem i wielokrotnie organizatorem ogólnopolskich egzaminów z patomorfologii dla studentów akademii medycznych w całym kraju. Został przez Ministra Zdrowia powołany na przewodniczącego Międzyuczelnianej Rady Programowej Egzaminów Wstępnych na Akademie Medyczne (1994-1999), a następnie przewodniczył Krajowej Radzie Egzaminów Lekarskich (1999-2001). Był także dyrektorem Centrum Egzaminów Medycznych (2001-2003). Profesor pełnił jeszcze inne funkcje, m.in. w 1993 roku był członkiem-założycielem sekcji polskiej Międzynarodowej Akademii Patologii, był także członkiem Międzynarodowej Unii Onkologicznej, wchodził w skład komitetów redakcyjnych czasopism naukowych (Polish Journal of Pathology, Medical Science, Polski Merkuriusz Lekarski, Proktologia) a przez dziesięć lat był redaktorem Naczelnym Biuletynu WAM.
Dowodem wielkiego uznania środowiska lekarzy wojskowych było powierzenie Profesorowi z wyboru w 1989 roku funkcji pierwszego po reaktywacji izb lekarskich Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Wojskowej Izby Lekarskiej, którą pełnił przez dwie kadencje. Profesor zorganizował od podstaw biuro rzecznika i wypracował wysokie standardy działalności tego ważnego organu naszego samorządu lekarskiego. Cały dorobek naukowy Profesora obejmuje ponad 280 publikacji w czasopismach naukowych krajowych i zagranicznych, również w renomowanych czasopismach o zasięgu światowym. Pod kierownictwem Prof. Andrzeja Kuliga 36 lekarzy uzyskało tytuł doktora medycyny, 6 tytuł doktora habilitowanego, a spośród tych ostatnich 4 uzyskało tytuł profesora. W Katedrze zostały wykonane również badania, których wyniki stały się fragmentami 14 habilitacji i 28 doktoratów lekarzy innych specjalności. Profesor także kierował specjalizacjami z patomorfologii 16 lekarzy. Pięknym i znaczącym dorobkiem profesora jest zatem grono Jego uczniów.
Za swoja działalność Profesor Kulig był wielokrotnie wyróżniany nagrodami naukowymi różnego stopnia oraz wysokimi odznaczeniami państwowymi m.in. Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, wieloma innymi odznaczeniami resortowymi, okolicznościowymi i pamiątkowymi oraz innymi symbolami uznania i szacunku (nagrody: 8-krotnie Ministra Zdrowia, Polskiego Towarzystwa Patologów, Tow. Badań Radiacyjnych im. M. Skłodowskiej-Curie, zespołowe Ministra Obrony Narodowej, Wojskowej Izby Lekarskiej, 17-krotne wyróżnienia Rektora WAM). Profesor Kulig był nie tylko znakomitym specjalistą, naukowcem i dydaktykiem ale w pełnym tego słowa humanistą o szerokich zainteresowaniach literaturą, poezją, teatrem i filozofią. Zainteresowanie te wyniósł z domu rodzinnego i znakomitego krakowskiego humanistycznego Gimnazjum i Liceum im. Bartłomieja Nowodworskiego a kultywował je przez całe swoje życie. Rozmowy i dyskusje z Profesorem często były znakomitą ucztą intelektualną.
Żegnaj Drogi Mistrzu. Wśród wielu wspaniałych osiągnięć w Twojej długiej karierze zawodowej wielce znaczącym jest duże grono uczniów, dla których byłeś i zostałeś w ich pamięci mistrzem i autorytetem. Najpiękniejsze, co może zostawić po sobie człowiek i co jest dowodem (przynajmniej częściowym) nieśmiertelności to serdeczna pamięć wśród żyjących. Najtrafniej wyraził to Horacy: Non omnis moriar.
Napisał: płk w st. spocz. prof. dr hab. n. med. Krzysztof Chomiczewski